Speciale doelgroepen – Uitweg


De Voshaar Uitweg

Voor jeugd van 10 tot 18 jaar met een stoornis of gedragsprobleem Sinds 1994 wordt er onder deskundige leiding een programma aangeboden voor kinderen vanuit het speciaal onderwijs met een gedragsprobleem of stoornis. De uitdagende activiteiten die geboden worden blijken bij uitstek geschikt voor kinderen met een pervasieve ontwikkelingsstoornis (Autistische stoornis, PDD-NOS et.) een een aandachtstekort- en gedragsstoornis (ADHD, oppositioneel-opstandige gedragsstoornis et.)

Doelstelling:In eerste instantie de kinderen plezier laten beleven in het buiten zijn. Daarnaast kunnen er in overleg met ouders/verzorgers diverse andere doelen gesteld worden, te denken valt aan: – Vergroten van het zelfvertrouwen van het kind – Leren samenwerken / samen spelen De tijdens een intake vooraf gestelde doelen zullen regelmatig met de ouders/verzorgers en kinderen geevalueerd worden en indien gewenst gerapporteerd worden.

Werkwijze: De Voshaar-Uitweg biedt een programma dat zoveel mogelijk aansluit bij de hulpvraag. De activiteiten kunnen in groepsverband of individueel aangeboden worden. De groepsgrootte zal maximaal 5 kinderen zijn. De activiteiten worden zoveel mogelijk aangeboden op De Voshaar maar ook op andere locaties in de Achterhoek en in Duitsland.

Welke activiteiten biedt de Voshaar-Uitweg: – Hindernisparcours – Kajakken – Kano varen – Boogschieten – Alle facetten van het hiken:o.a. Kaart en kompas lezen, vuur maken, shelters bouwen. – Rots- en wandklimmen – Vlot bouwen en varen – Mountainbiken – Samenwerkings opdrachten

Kosten: Betaling geschied vanuit het persoonsgebonden budget (PGB), op een andere wijze is echter ook mogelijk.

Uit: Twentse Courant Tubantia, 3 januari 2009

Leren overleven met De Uitweg

Gerrit Onstein begint met trainingsgroep voor ‘moeilijke’ jongeren. Eibergen – Samen vechten tegen de elementen en, vooral, tegen jezelf. Daar wordt iedereen beter van. Ook en misschien met name als je al je hele leven aan het worstelen bent. “Dat staat voor mij als een paal boven water”, zegt Gerrit Onstein. De Eibergenaar heeft kennis van zaken. Door zelf actief de survivalsport te beoefenen, zoals zondag in Beltrum, maar bovenal via zijn werk als agogisch medewerker bij ‘t Schip in Enschede, een school voor zeer moeilijk opvoedbare kinderen tussen de twaalf en achttien jaar. “Kinderen die geen enkele andere school meer wil hebben, komen bij ons.” Sinds een paar jaar trekt hij met groepjes leerlingen de vrije natuur in. Om te kajakken, zelf vuur te maken, baggerlopen te doen, survivaltrainingen te volgen, dat soort werk. “Je ziet dingen van ze die je op school niet ziet. Er gaan hele dagen voorbij dat je het k-woord niet hoort. Dat komt bij ons op school niet voor.” Hij doet met de leerlingen ook trainingskamp De Voshaar in Eibergen aan. Niet toevallig, want Onstein is daar instructeur. “Dat is een van de mooiste speeltuinen die er is. Zeker voor kinderen. Het zou jammer zijn om dat niet optimaal te benutten.” Daarom heeft Onstein besloten om, onder de naam De Uitweg, bij De voshaar te beginnen met trainingsgroepen voor kinderen met een gedragsstoornis, zoals PDD-NOS, ADHD en vormen van autisme. Kinderen die in aanmerking komen voor een zogenoemd persoonsgebonden budget. “Maar niet voor kinderen met een verstandelijke beperking, omdat ik daar niet voor ben opgeleid.” Onstein gaat zich tijdens die trainingen absoluut niet opwerpen als therapeut of hulpverlener. “In eerste instantie wil ik ze plezier geven in het buiten zijn.” De rest komt vanzelf, weet hij uit ervaring. “Kinderen uit de vaste setting halen, is een gouden middel. Ze doen dingen waarvan ze steeds hebben geroepen dat ze dat niet konden. Dan durven ze eerst nog niet eens naar die hoge hindernissen te kijken en een kleine twee uur later gaan ze er zelf overheen. Dat vinden ze fantastisch. Bovendien leren ze samenwerken. Ze kweken zo vertrouwen in zichzelf en een groep. Het gaat vaak om kinderen die op twaalfjarige leeftijd al een heel leven achter zich hebben; meer hebben meegemaakt dan een volwassene in zijn hele leven. Kinderen met een flinke sociaal-emotionele deuk, zeg maar. Als je dan samen zoveel bijzondere dingen hebt gedaan, raak je vanzelf met elkaar in gesprek. Dan hoor je verhalen, die ze hun ouders nooit zouden vertellen.” Onstein wil de trainingen niet vergelijken met de opvoedingskampen voor jongeren die bijvoorbeeld met Justitie in aanraking zijn gekomen. “Daar breken ze de deelnemers eerst af en bouwen ze ze vervolgens weer op. De sterksten komen dan boven. Net als op straat. Ik laat de zwakkeren voorop lopen. En de besten mogen mij helpen. Je ziet ze dan groeien.” De Eibergenaar weet zeker dat er animo voor is. Al zal het niet direct storm lopen. Hoeft ook niet, want Onstein wil liever klein beginnen. In groepjes van drie tot zes kinderen. “Dan kan ik ze goed begeleiden en kunnen ze zich ook niet verstoppen.” Het is volgens hem daarom ook geen goed plan om de doelgroep mee te laten trainen met de tientallen kinderen die elke zaterdagmorgen in de weer zijn op De Voshaar. “Dan verzuipen ze. Beter is het ze eerst apart en goed te begeleiden. Dan kunnen ze eventueel later alsnog instromen.”

Advertisements
%d bloggers like this: